Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τη λύπη και την απογοήτευσή μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι σημαίνει να νιώθεις αδικημένος και, μέσα σε αυτό το μπάχαλο που μοιάζει με κακομαγειρεμένο πατσά, να προσπαθείς να δώσεις έναν τόνο γευστικού πόθου. Να θέλεις να λάμψει η αλήθεια. Να νιώθεις πως η φωνή σου ακούγεται, πως τα πιστεύω σου είναι ικανά να φέρουν την αλλαγή.
Τις τελευταίες ημέρες είδα το πλήθος να ενώνεται, να φωνάζει συνθήματα, να τραγουδά. Τους είδα να χορεύουν μέσα στο κλίμα του καρναβαλιού. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Η ζωή συνεχίζεται για όσους τη ζουν με πληρότητα. Δεκτό. Αλλά ποιο είναι το νόημα όλων αυτών; Τι προσπαθεί ο κόσμος να πει;
Με τα άχαρα μάτια μου βλέπω πως το ζήτημα έχει γίνει πλέον προσωπικό. Η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς τα πολιτικά πρόσωπα διαμορφώνει την κοινή γνώμη. Βλέπω επίσης τα ΜΜΕ να ασχολούνται διακαώς με ένα θέμα που δεν θα έπρεπε. Αλλά αυτή είναι συζήτηση για άλλη φορά – δεν μπορείς να ρεύεσαι και να φταρνίζεσαι ταυτόχρονα.
Τι έλειπε από τις διαδηλώσεις; Το λιοντάρι.
Τι είχαν σε αφθονία οι διαδηλώσεις; Πολλά «λιοντάρια».
Θυμηθείτε: «Δε φοβάμαι έναν στρατό λεόντων με διοικητή ένα πρόβατο. Φοβάμαι έναν στρατό από πρόβατα που διοικείται από έναν λέοντα.»
Λείπει, λοιπόν, το Λιοντάρι. Ο ηγέτης που θα δώσει σκοπό, όραμα, έμπνευση. Που η ματιά του θα έχει διαύγεια και η φωνή του θα τρυπά τις ψυχές του πλήθους. Που θα κάνει τους ενόχους να τρέμουν και μόνο στην ιδέα πως είναι το λιοντάρι του «στρατού».
Αλλά για να γίνει αυτό, τα «λιοντάρια» πρέπει να καταλάβουν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν τον ρόλο του προβάτου. Να χαμηλώσουν το εγώ και να βάλουν στη θέση του το «εσύ, αυτός, αυτή, εμείς, εσείς, αυτοί». Να νοιαστούν.
Έτσι έρχεται η αλλαγή.
Με χορό, τραγούδι και κέφι. Όχι με βανδαλισμό και μίσος. Δεν είναι όλες οι αφορμές ίδιες για να ξεσπάμε για τις ζωές που δεν ζήσαμε.
Αλλά αξίζει να χορέψουμε για τις ζωές που χάθηκαν. Και για τη ζωή που έχουμε ακόμα να ζήσουμε.
Δημιουργικη γωνια 