Δε θα έπρεπε να είμαστε αυτοί που θα εντόπιζαν την εσφαλμένη τροχιά της ανθρωπότητας με σκοπό να τη φτιάξουμε; Δε θα έπρεπε να είμαστε ευεργέτες του ευ ζην; Κι όμως, η χώρα μας, μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα, όχι μόνο δεν απορρίπτει τάσεις και τρόπους ζωής, αλλά προσαρμόζεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο σε έναν σάπιο βάλτο με οξύ, αναπαράγοντας, αντί για ψάρια, βαμπίρ που τρέφονται με λεφτά.
«Με» κάνει εντύπωση. Είμαι υπέρ της εξέλιξης όπως κάθε ζωντανό πλάσμα της εκάστοτε εποχής πρέπει να είναι διότι το να εξελισσόμαστε είναι μέσα μας. Στην κυριολεξία. Κάθε στιγμή που περνάει μικροοργανισμοί αναπτύσσονται μέσα μας και μαθαίνουν από κάθε δυσκολία που περνά αυτό το σύνολο ζωντανών οργανισμών που λέγεται σώμα. Από γενιά σε γενιά γινόμαστε πιο δυνατοί.
Και ξαναεπιστρέφω: Μου κάνει εντύπωση που δεν έχουμε όλοι ένα κοινό όραμα. Μου κάνει εντύπωση που το μόνο που μας απασχολεί είναι το πώς θα ζήσουμε μια άνετη ζωή εμείς και το «εγώ» μας.
Μου κάνει εντύπωση που η εποχή που ζω δεν είναι η γενιά που θα εκτοξεύσει το είδος μας σε μια κοινή τροχία. Μου κάνει εντύπωση που κανένας δε μιλά για αυτό και μου κάνει εντύπωση που δεν έχουμε βρει έναν τρόπο να ασχολούμαστε με τα σημ(π)αντικά. Έχουμε χάσει την περιέργιά μας. Κοιτάμε τα πόδια μας και όχι τον ουρανό.
Δημιουργικη γωνια 