Προσπαθώ να καταλάβω… Τί σκέφτεται αυτό το άτομο που είναι υπεύθυνο για την ιδέα μιας διαφήμισης; Τί τον νοιάζει πραγματικά; Να με κάνει να αγοράσω το προϊόν το οποίο καλείται να μου «πασάρει», σωστά; Ωραία. Και γιατί να πρέπει εγώ να γελάσω με τη διαφήμιση ώστε να αγοράσω το προϊόν;
Κανένα πρόβλημα δεν έχω με το ότι υπάρχουν διαφημίσεις, κι ας προωθούν ανθυγιεινά πράγματα όπως μπέργκερ ή στοιχηματικές. Στο κάτω κάτω, ελεύθερη βούληση έχει ο θεατής.
Το πρόβλημα που αντικρίζω είναι η έλλειψη σεναρίου. Έχουν περάσει σε μια φάση που μοιάζουν περισσότερο με σκετσάκια χιουμοριστικού περιεχομένου και πλέον διαφημίσεις που σε κάνουν να συγκινείσαι ακούγοντας Μητροπάνο μοιάζουν με ταινία του Spielberg.
Υποθέτω πως για αυτό ευθύνεται η μεταβίβαση ορισμένων ευθυνών στο marketing σε γυναίκες και gay άτομα, οι οποίοι είναι – θα έλεγα – περισσότερο αισιόδοξοι και βλέπουν μόνο τη θετική πλευρά της ζωής.
Κι όμως, η ζωή – αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές – δεν είναι και τόσο χαρμόσυνη. Ας μη παρεξηγηθώ, μα… ο καθένας έχει το πρόβλημά του. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να παράγεται υλικό το οποίο αγγίζει και άλλα συναισθήματα πέρα από τη χαρά: όπως η ενσυναίσθηση, η ευαισθητοποίηση, η λύπη, ο εκστασιασμός και το άγχος.
Και στην τελική, ρε bro, καταναλώνουμε όταν δεν είμαστε χαρούμενοι. Αυτός είναι ο σκοπός. Αν ήμασταν από πριν μια χαρά, δε θα θέλαμε κάτι άλλο πέρα από οξυγόνο, κρασί και μια καλή μπριζόλα. Άντε και νερό, γιατί πρέπει. Αυτά.
Η λύση
Περισσότερη προσοχή στο στήσιμο των βίντεο. Σενάρια με βάθος, τα οποία θα έχουν twist ανάμεσα σε συναισθήματα, έτσι ώστε να καταλήγουμε στη χαρά – όχι να ξεκινάμε με αυτή λες και είναι δεδομένη. Άλλωστε, τα περισσότερα πράγματα που πραγματικά μας αρέσουν, δε διαφημίζονται καν. 🍀❄️🍒🚬🥃
Δημιουργικη γωνια 