Έτυχε πρόσφατα να πάω σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου στην πόλη μου. Ο σύλλογος είναι από τους πιο πετυχημένους στην Ελλάδα και ο φανατισμός των οπαδών είναι κάτι που διακρίνεται για την εν λόγω ομάδα. Έτσι, μιας και είχα χρόνια να βρεθώ σε ένα μαζικό event, άδραξα την ευκαιρία για να παρατηρήσω τη συμπεριφορά του κόσμου, τι νιώθουν και σε τι τους βοηθά η υποστήριξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.
Θέλω να είμαι υποκειμενικός όταν εκφράζω τέτοιες απόψεις. Αλλά δε μπορώ να παραλείψω ορισμένες συμπεριφορές. Πρίν καν ξεκινήσει ο αγώνας, στις πύλες του γηπέδου, ένας κύριος μάλωνε με τον εργαζόμενο επειδή δε μπόρεσε να ολοκληρώσει τη διαδικασία υποβολής εισιτηρίου μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Κι έτσι δε μπήκε. Τι υπόθηκε: «Άντε γ***σου εσύ και ο Μητσοτάκης» «Ρε άντε φύγε από εδώ, εσύ τον ψήφισες». Και άλλα.
Μπαίνοντας μέσα, μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, ακούγονταν βρισιές εναντίον παικτών της αντίπαλης ομάδας όπως: «Γ**ώ της μάνας σου το μ**νί» «Σου γ***με το σόι ρε καραγκιόζη» «Π****α. Θα φας π****α». Και αυτό συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Ο κόσμος έχει ανάγκη να ξεσκάσει, μα δε θα έπρεπε καν να υπάρχει αυτό ως ανάγκη. Θα έπρεπε η καθημερινότητα να είναι smooth. Και κούρασαν οι ομάδες γενικότερα. Ωραία είναι τα αθλήματα, αλλά να γνωρίζεις και να τα απολαμβάνεις.
Επιπρόσθετα, το επίπεδο του ποδοσφαίρου ήταν πολύ χαμηλό. Οι παίκτες ήταν σαν εργαζόμενοι σε καφετέρια οι οποίοι δεν ήθελαν να βρίσκονται εκεί για την βάρδια και απλώς επενδύουν τον χρόνο τους στη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Τέλος πάντων. Νομίζω πως ο κόσμος θα βρει άλλα πράγματα να πορώνεται και να νιώθει πως ανήκει. Νέες ομάδες με νέους στόχους. Ξέρω ‘γώ: Πανγαλαξιακός Γης.
Δημιουργικη γωνια 