Μια λέξη που είναι ήδη μέσα στη συνείδησή μας. Ήδη νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και ήδη προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όμως αρκετά. Ίσως επειδή σκεφτόμαστε πως αυτά που μας χωρίζουν είναι περισσότερα ή επειδή η υπάρχουσα ιδεολογία μας δεν μας επιτρέπει να νοιαζόμαστε αρκετά. Για τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας, τη Γη και ό,τι είναι σημαντικό. I mean, πραγματικά σημαντικό. Όπως η εξέλιξή μας ως είδος.
Ίσως ακούγεται μεγαλομανιακό αυτό, μα ξέρω γω… θέλεις ο σκοπός της ζωής σου να είναι μόνον το πώς θα καταναλώνεις ενέργεια για άλλους ανθρώπους, κάποια στιγμή να κάνεις τη δική σου οικογένεια και να την μεγαλώσεις με τις ίδιες αρχές, να μην αλλάξει τίποτα και ξανά και ξανά να γίνονται τα ίδια; Δε νομίζω να λειτουργήσει αυτό.
Ο καπιταλισμός κάποια στιγμή θα έρθει στο τέλος του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε θα αφήσει σημάδια. Ήδη οι δυτικές κοινωνίες έχουν επηρεάσει παγκοσμίως τον τρόπο ζωής αλλά και τις προσδοκίες των πολιτών. Απλώς θεωρώ απάνθρωπο και μη αποτελεσματικό όλα να είναι ανταγωνιστικά στην σημερινή καθημερινότητα. Μάλλον ας το διατυπώσω αλλιώς: Θεωρώ απάνθρωπο και μη αποτελεσματικό όλα να είναι ανταγωνιστικά στην σημερινή καθημερινότητα χωρίς να υπάρχει καθαρή πρόθεση και ένας υπέρτατος σκοπός των ατόμων που διαθέτουν κάθε είδους εξουσία. Ξεκινώντας από τα σπίτια και τις εργασίες μέχρι τους ηγέτες των κρατών. Όταν ο υπέρτατος σκοπός ενός ατόμου είναι η διατήρηση της υπάρχουσας εξουσίας, ξέρεις τι γίνεται; Θα πατήσει επί πτωμάτων για να την κρατήσει και στον δρόμο αυτόν θα αδικήσει 5, 10, 15, 20, 25 άτομα από τον φόβο που τον διακατέχει.
Συνεχίζεται…
Δημιουργικη γωνια 